Ode aan Suus
Geschreven door Linda...
15 jaar geleden was ik al hondentrimster. Ik kwam bij mijn klanten aan huis en één daarvan had een rescue hond in huis. Ik zag haar en het was liefde op het eerste gezicht. Je kent het wel, dat gevoel dat je diep van binnen weet: Wij gaan samen veel meemaken.
“Wat een leuke hond” zei ik tegen Paula. Waarop die gelijk zei: “je kan haar gelijk meenemen want ze staat ter adoptie!”.
Oeps…. Wat had ze nou gezegd. Nu ging Suus natuurlijk niet meer uit mijn hoofd! 2 dagen later ben ik teruggegaan naar Paula. Suus zou een weekje mee gaan om te proberen….. En zij is 13 jaar gebleven.
Suus was geen makkie. Ik had voor mijn leeftijd (21) veel honden ervaring. Ik trainde vroeger 2 labradors voor de jacht, ik had 2 seizoenen op een huskyfarm gewerkt, ik had MBO dierverzorging gedaan en ik was al vanaf mijn 17e hondentrimster. Dat kon niet misgaan dacht ik een tikkeltje arrogant.
Maar Suus bewees het tegendeel. Ik snapte helemaal niks van haar gedrag. Ze viel flink uit naar mensen, honden en kinderen en ze was onwijs nerveus in nieuwe situaties. Ik kon haar gedrag totaal niet handelen. Ik kreeg veel tips van mensen om mij heen en die zaten allemaal in de corrigerende hoek. Het werkte allemaal niet, en ik voelde mij er ook niet goed bij.
Na anderhalf jaar tobben was ik het zat, ik moest het roer omgooien en mijn aanpak moest veranderen. Suus was een fantastische hond voor ons, maar voor de buitenwereld was zij erg moeilijk. Zij had inmiddels zelfs iemand gebeten, en ook honden waren niet veilig in haar buurt.
Ik besloot dat het tijd was om mij nog meer te gaan verdiepen in hondengedrag. En zomaar gewoon een boekje lezen vond ik niet voldoende. Ik wilde het allemaal echt begrijpen! Dus ik besloot een opleiding te gaan volgen voor gedragstherapeut voor honden. Bij les 1 wist ik het meteen. Ik doe het helemaal verkeerd!!
Ik kon wel janken toen ik thuiskwam, en Suus? Die had geen idee, maar haar leven zou vanaf die dag nooit meer hetzelfde zijn. Want daarna heb ik haar nooit meer in een situatie gebracht die ze niet aankon, nooit meer heb ik haar gecorrigeerd voor gedrag dat voortkwam uit angst, nooit meer heb ik verwachtingen van haar gehad die zij niet waar kon maken. Alleen daar al kreeg ik een andere hond voor terug.
Suus is geboren in Turkije, de eerste 9 maanden van haar leven heeft zij doorgebracht als straathond. Ze had veel littekens toen ze naar Nederland kwam (letterlijk en figuurlijk). En ze had al 1 gezin “versleten” voordat ze bij mij kwam. Wat dacht ik eigenlijk… Dat het een makkie zou worden? Best naïef als ik zo terugkijk.
Maar de jaren erna werd alles beter! Ik begreep Suus en Suus begreep mij. Wat een opluchting was dat, en onze band groeide sterker met de dag. We leerden elkaar vertrouwen en dat was het enige dat wij beide nodig hadden.
Suus is nooit een hondenhond of een mensenhond geworden. Ze was het liefste met ons, of met mensen uit onze directe omgeving. We namen haar altijd mee op vakantie, want naast dat zij geen makkelijke hond was om op te passen, was ze ontzettend avontuurlijk en ging maar al te graag met ons mee naar onder ander Schotland, Frankrijk en Duitsland.
Ze vond het heerlijk om te wandelen, te puzzelen en te leren. Ze hielp me regelmatig met mijn werk, want inmiddels was ik gedragstherapeut en hielp ik een hoop mensen met uitvallende honden. Suus ging altijd mee als “testhond” en ik was altijd onwijs trots als ze mee ging en liet zien hoe netjes zij honden kon passeren zonder aandacht te schenken. Een veel hondjes hebben het daardoor ook van haar geleerd!
Ze was een onwijs actieve hond. Ik heb in al die jaren moeite gehad om haar energieniveau bij de houden. En ondanks dat ik een hoop met haar had bereikt, bleef het een hond waar je niet “zomaar” mee om kon gaan. Als je haar gebruiksaanwijzing kende dan zat je goed. Maar het bleef hard werken.
Naarmate zij ouder werd, zag ik haar veranderen. Ze werd rustiger, het boeide haar allemaal niet meer zo, ze had het allemaal al een keer gezien. Ze sliep veel, was buiten nog erg actief maar je kon haar niet meer zo snel gek krijgen. Dat was fijn! De laatste jaren met Suus waren dan ook echt een cadeautje. Ik heb zo genoten van haar seniorjaren. Ik wist niet dat ik nog meer van haar zou kunnen gaan houden, maar toch was het zo. En stiekem denk ik (of hoop ik) dat dat andersom ook zo was.
Toen Suus bijna 14 was en ik bij de dierenarts was om medicatie voor haar te halen tegen haar artrose, had ik een kort gesprek met de dierenarts. Suus had waarschijnlijk een hersentumor en veel hoofdpijn. Naast haar artrose was er geen uitzicht meer op een fijn en pijnloos leven. Dit kwam heel hard binnen en het besef daalde eigenlijk direct bij mijn in. Samen met Terence heb ik toen het verschrikkelijke besluit genomen om Suus te laten rusten voordat zij in een situatie zou komen die echt ondraaglijk zou worden. De dierenarts is toen bij ons thuisgekomen en Suus is rustig ingeslapen in haar eigen mandje en met haar 2 liefhebbende baasjes naast zich. We zijn nu bijna 2 jaar verder, en nog houd ik het niet droog als ik dit verhaal opschrijf. Suus is voor mij (en voor Terence natuurlijk) een hele bijzondere hond geweest. Ze heeft mij heel veel geleerd, en ik zal haar nooit vergeten. Mijn maatje in heaven ❤️🐶
